Recycling van staal

Met de toenemende economische welvaart van verschillende landen neemt het gebruik van staal voor bepaalde producten toe. Er zijn problemen in verband met de recycling en de behandeling van de voorraden staalafval in industriële omgevingen. Het meeste staalafval is afkomstig van de fabricage en installatie van constructies, waaronder brandweerkazernes, ambulanceposten en brandweerkazernes. Video Equipment Manufacturiers (Serie A-King-Filsley) hebben een uitgebreid onderzoek verricht en geconstateerd dat het aandeel van schrootstaal in het totale staalverbruik in de industrie 20%-32% bedraagt. Dit cijfer neemt toe bij brandweerkorpsen, kleine en middelgrote ondernemingen en handelaren in hoogspanningsstation apparatuur. De meeste staalschroot wordt verwerkt in schrootverwerkingsbedrijven (Kenny en Morley, 2005). Het gebruik van staal voor de bouw en constructie neemt echter toe in Australië. Het gebruik van staal voor de aanleg van trottoirs en opritten, leidingen voor elektriciteitstransmissie en -distributie en telefoonmasten heeft een explosieve groei gekend. De recycling van schroot neemt toe van 54-80% onder alle grondstoftypen, respectievelijk onder alle staalschroot en schrootmetaalafval. (Riamote). Een typische regeling adviseert dat schroot voldoet aan minimum opslagnormen van 6% van het schroot in het eerste jaar en 2% tegen jaar 3. (Riamote). Vast afval kan in veel verschillende regelingen worden gerecycleerd. Vast afval omvat huishoudelijk afval (waaronder waterflessen, sigarettenpeuken, asbakken, lege jerrycans en oud elektr(on)ische apparatuur), industrieel afval zoals zaagsel, houtpellets en plastic onderdelen, en industrieel afval zoals oplosbare organische verbindingen (DOC’s) en petrochemische stoffen (Riamote). De hoeveelheid vast afval die in het Verenigd Koninkrijk wordt geproduceerd, wordt geschat op 65 miljoen ton per jaar. Daarvan bestaat 7,4 miljoen ton uit plastic, 2,7 miljoen ton uit houtpellets en 1,2 miljoen ton uit droog afval. (Riamote). De kwaliteit van gerecycleerd materiaal in Australië is over het algemeen goed. Het gerecycleerde plastic (b.v. PET-flessen) is niet zuur, maar licht zuur, en het gerecycleerde papier (b.v. karton) hoeft niet te worden gereinigd. Hergebruikt plastic heeft een afvalgewicht van 700 g/m2. Het beste gerecycleerd papier, hout en hard plastic wordt gemaakt van gerecycleerde materialen die in Australië worden vervaardigd. Bij het hergebruik van gebruikte batterijen worden water en olie uit de elektriciteitscentrales gerecycleerd tot nieuwe batterijen (IBWA, 2004). De beste harsen en coatings voor alle soorten plastic worden gemaakt door oude plastic flessen, polyethyleentereftalaat (PET) en aromatisch polyethyleen te recycleren. Alle organische afvalproducten (inclusief huisvuil) moeten echter worden beschouwd als milieuvriendelijke grondstoffen (Freeman, 2008). Een deel van het afval dat overvloedig aanwezig is, wordt vaak gerecycleerd, maar kan niet opnieuw worden gebruikt (bv. productieafval zoals rubber, polyester en polypropyleen dat niet wordt weggegooid, maar in plaats daarvan wordt verwerkt tot afvalwarmte). Net als in de westerse landen worden bijna alle recycleerbare materialen ingevoerd. In het afgelopen decennium daalde de hoeveelheid kunststofafval die naar landen als de Verenigde Staten werd uitgevoerd onmiddellijk na de toetreding tot de WTO. Ook de Europese import van kunststof materialen daalde (zie IBWA, 2002 t/m 2006:2). De recycling in Nederland werd in 2008 geschat op 60% van de oorspronkelijke materialen, terwijl in Duitsland een derde van het oud ijzer werd gerecycled en in Zweden 94% van de grondstof voor de isolatie van de gebouwen (State Department, 2007).

Lees meer:
Computerafval